تپه های تاریخی مراغه که در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است

این آثار در اجرای ماده یک از قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و سایر مواد و نظام نامه اجرائی آن در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده که قدمت آن ها مربوط به دوران فراپارینه سنگی تاقرون میانه اسلامی می باشد.

«تپه هح دوقوش: به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی غربی، روستای قشلاق، با قدمت اشکانی – ساسانی – قرون میانه و متاخر اسلامی و به شماره 21256»،

«تپه ازبک تپه سی، به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی غربی، روستای اوزبک، با قدمت هزاره 1و2 قبل از میلاد – قرون اولیه و میانه اسلامی و به شماره 21258»،

« تپه گدیح اوستی: به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی شمالی، روستای کامل آباد، با قدمت هزاره 1و2 ق.م - اشکانی – ساسانی و به شماره 22258»،

«تپه قبرستان مردق: به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی شمالی، روستای مردق، با قدمت اشکانی – ساسانی- قرون میانه اسلامی و به شماره 22264»،

«تپه یوخاری سیال (1): به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی غربی، روستای داش آتان ریا، با قدمت ساسانی- قرون اولیه و میانه اسلامی و به شماره 22270»،

« تپه پیه شی : به موقعیت جغرافیایی، دهستان قره ناز، روستای ورجوی، با قدمت اشکانی – ساسانی- قرون اولیه اسلامی و به شماره 22272»،

« تپه دیبی: به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی شمالی، روستای چوان باغ، با قدمت هزاره 4و5 ق.م و به شماره 22534»،

«تپه خرمن یری: به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی شمالی، روستای آغ بلاغ علمدار، با قدمت هزاره 1 ق.م - اشکانی – ساسانی- قرون میانه اسلامی و به شماره 22535»،

«تپه دیبی: به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی شمالی، روستای اصفهانجق، با قدمت هزاره 1-2-3 ق.م و به شماره 22548»،

« تپه اینجیله: به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی شمالی، روستای قیه بولاغی، با قدمت اشکانی – ساسانی و به شماره 22549»،

 «تپه حارام درسی تپه سی: به موقعیت جغرافیایی، دهستان سراجوی غربی، روستای حارام تپه سی، با قدمت هزاره 1 و2 ق.م و به شماره 22551»،

« تپه خارابالار شاه وردی کندی» به موقعیت جغرافیایی بخش سراجو-روستای شاه وردی کندی و شماره 23629 با قدمت هزاره 1 قبل از میلاد.

« تپه اجاق» به موقعیت جغرافیایی بخش سراجو-روستای جلان علیا و شماره 23626 با قدمت هزاره2و1 قبل از میلاد .

« چاخماق تپه » به موقعیت جغرافیایی بخش سراجو-روستای مغانچیق و شماره 23624 با قدمت هزاره6تا 4 قبل از میلاد .

معانی اسامی اماکن و روستاهای شهرستان مراغه

این معانی نظریه  جناب جواد مفرد کلان محقق فرهنگ اساطیری ایران بوده و امکان اینکه بعضی از معنای درست نباشند وجود دارد 

آشان (مکان خوب و زیبا یا محل آب).  

آغاجری (به ترکی سربازان سرور تیره ای از هونها/خزرها بوده اند).

آغبلاغ سفلی (سفید چشمه پایینی).  

آغبلاغ علمدار (سفید چشمه علمدار).

آغبلاغ علیا (سفید چشمه بالایی).

آغبلاغ فتوحی (سفید چشمه منسوب به فتوحی).

آغجه دیزج (دژ سفید).

آغجه کهل (غار سفید).

آغکند ثمرق (ده سفید مربوط به دارندهً ثمر و بهره).

آلما چوان (روستای چاه دار دارای سیب)،

آلمالو (سیب دار).  

آهق (سُر خورده، یا مربوط به آهو).

احمدآباد (به نام احمد نامی نامیده شده است).

اسفستانج (محل اسپست= یونجه زار).

اصفهانجیق (محل نگهداری اسبان).

اکیس اكبر آباد (محل آبخیز یا زوج روستای اکبر آباد).

اللو (آتش یا خانوار علی).

امیر (روستای فرمانروا).

اوخچی (تیرانداز).

اورتاقشلاق سفلی (محل قشلاقی پایینی).

اورتاقشلاق علیا (محل قشلاقی بالایی).

اوزبك ( اوز +بك =خود مختار و بی مالک).

اوزن اوبه (محل عشیره ای که دارای چادرهای گسترده و فراوان است).

ایستگاه خواجه نصیر (جدید است).

ایستگاه خراجو (جدید است).

ایستگاه كشاورزی (جدید است).

ایستگاه گل تپه (جدید، به معنی لفظی ایستگاه قطار واقع در نزدیکی روستای کُل تپه).

باباقاضی (کندهً دست پدر یا قاضی پدر).

باباكلك (تپه مصنوعی پدر).

باداملو (دارای درخت بادام).

باغ پری (باغ کناری).

بالی قیه (روستای دارای صخره کندوی عسل).

بلبل (قناری).

بلوك آباد (اسم به تركی بیلگه آوا است.بیلگه در لغت اصیل تركی به معنی انسان حكیم و دانا و آگاه و مطلع است و آوا همان پسوندی است كه در ادامه اسامی خیلی از اماكن وجود دارد = آباد. بیلگاوا، پرگاو).

بهنق (محل بنای خوب یا نیزار خوب) .

بیانلوجه (محل بیان=نوعی علف هرز گندمزار).

پالچیقلو (دارای کان گل).

تازه کند چلا ن (روستای تازه ساخت/ یا واقع در همواری واقع در کنار سدی که با چوب و علف و گل و سنگ ساخته شود).

تازه کند سفلی (روستای واقع در دشت گود یا روستای تازه ساخت واقع در پایین دست).

تازه کند علی آباد (روستای تازه ساخت فردی به نام علی).

تازه کند علیا (روستای نو یا دشت گود واقع در سمت بالا دست).

تازه کند قره ناز (روستای تازه ساخت یا واقع در جای هموار گود کنار قره ناز).

تازه کند گل چوان (روستای تازه ساخت یا واقع در جای هموار گود کنار حوالی چوان).

  زشت و زیبا: اثرکریمی مراغه ای

 .

.

نگاهی به سفرنامه منظوم کریمی مراغه ای

« سفرنامه باکو » یا « باکو سفرنامه سی » سروده شاعر توانمند و متعهد کشورمان استاد حاج حسین کریمی مراغه ای (متولد 1310 - مراغه ) از ویژگی های دیگری نیز برخوردار است و آن ، طنز نهفته در کلام شاعر است. کریمی مراغه ای شاعر اهل بیت (ع) است و در عین حال ، اشعار طنز وی که از مضامین اجتماعی ، ساسی واخلاقی سرشار است ، در بین آذری زبانان رواج و رونق دیگیری دارد. طنز نهفته در کلام کریمی و یا اشعاری که وی در حوزه طنز سروده ، از تکلف عاری است.شعر طنز کریمی در عین حال که حامل پیام ها و مضامین اجتماعی ، سیاسی و اخلاقی است ، به دلیل روانی ، بی تکلفی و سادگی زبان و بیان همواره با استقبال عام و خاص رو به رو بوده است. همین برخورداری « سفرنامه باکو » از طنز است که این سفرنامه را از دیگر سفرنامه های منظوم متفاوت کرده است.

 سفرنامه باکو بازتاب سفر کریمی مراغه ای و دوستان شاعرش ( رضا پاشازاده ، آتش و ناظر ) به باکو می باشد. این سفر در سال 1369 انجام گرفته است. شاعر و دوستانش از جلفا وارد نخجوان شده و با قطار به باکو رفته اند.

هنگامی که نگاه شاعر در آن سوی مرز ، به جلفای نخجوان می افتد ، آه از نهادش برمی آید و از اینکه با انعقاد عهدنامه های شوم گلستان و ترکمنچای ، بخشی از خاک پاک ایران تجزیه شده است ، اشکش روان می شود :

او تایین جلفاسینا دوشدی گؤزوم

بولمورو هئچ نه حالا قالدیم اؤزوم

و با اشاره به عهدنامه ننگین گلستان می گوید : ای آنکه آتش را بر ابراهیم گلستان کردی و درد مظلومان را درمان می کنی باردیگر سرزمین را که از وطنم جدا کرده اند ، به وطنم بازگردان ...

دئدیم ای ناری گلستان ائلیین

درد مظلوملارا درمان ائلیین

لطف ائله روحومی قئیتر بدنه

آیریلان توپراقی قئیتر وطنه ...

و سپس در لابلای ابیات سفرنامه ، از وضعیت عمومی نخجوان و باکو ( مرکز ایران شمالی ) ، نحوه رفتار مقامات و شاعران آنها سخن می گوید و از بلاهایی که روسیه و ترکیه بر سر مردم آن سامان آورده اند ، پرده برمی دارد و به مسایل مهم فرهنگی و مذهبی و رواج فساد در آن منطقه اشاره می کند. شاعر چندان از وضعیت فرهنگی باکو دل آزرده است که می گوید باکو زندان مؤمن و بهشت اهل فساد است :

الغرض مؤمنه زنداندی باکی

عیاشا روضه رضواندی باکی ...

هنگامی که سفر پایان می پذیرد و شاعر و یارانش وارد ایران می شوند ، بر خاک پاک میهن بوسه می زنند و پرچم سه رنگ ایران را بر روی دیده می مالند :

دوشوب اؤپدوک وطنین توپراقینی

یوزه چکدیک او گؤزا بایراغینی

 ساقلئقئمدا منی یاد ائت اخوی

 شیطان نامه استاد کریمی

.

.

.